Türk Ceza Kanunu'nda (TCK) Cinsel Dokunulmazlığa Karşı Suçlar bölümünde yer alan Cinsel Saldırı (TCK m. 102) ve Çocuğun Cinsel İstismarı (TCK m. 103) suçları, kamu vicdanını en çok derinden yaralayan ve kanun koyucunun karşılığında en ağır hapis cezalarını öngördüğü suç tipleridir. Lakin uygulamada, bu suçlamaların ispatının (genellikle tanık olmaması sebebiyle) zorluğu, bazı durumlarda hukuku kötü niyetli kişilerin elinde bir "İftira (Şantaj/İntikam)" silahına dönüştürebilmektedir.

Soyut bir iddia veya iftira ile karşı karşıya kalan kişi, bir anda mesleki itibarını kaybetme, sosyal linçe uğrama ve en önemlisi ömür boyu hapis (veya çok uzun süreli hapis) cezası tehlikesiyle Ağır Ceza Mahkemelerinde tutuklu olarak yargılanmaktadır. Bu makalede, asılsız cinsel suçlamalara karşı yürütülecek stratejik "İftira Savunması" ve maddi gerçeğin ortaya çıkarılması prosedürleri incelenmiştir.

Cinsel Saldırı ve İstismar Suçlamalarının Hukuki Karakteri

Cinsel dokunulmazlığa karşı suçlar, doğası gereği genellikle mağdur ve failin yalnız kaldığı, üçüncü kişilerin şahit olmadığı anlarda "gizli" işlenen suçlardır. Bu nedenle, cinayet veya hırsızlık vakalarındaki gibi "olay yeri, kamera veya bariz fiziksel deliller" bulmak her zaman mümkün olmaz. Yargılama makamları (Savcılık ve Mahkeme), maddi gerçeğe ulaşmak için tarafların beyanlarındaki tutarlılığa, olayın akışına ve yan delillere (HTS kayıtları vb.) sıkı sıkıya bağlıdır.

"Mağdurun Beyanı Esastır" İlkesi ve Masumiyet Karinesi Çatışması

Husumet, Menfaat ve İftira Kastının Ortaya Konulması

Asılsız cinsel istismar veya saldırı iddialarına karşı savunma makamının (avukatın) ilk adımı, müşteki (iddia sahibi) ile sanık arasında bir "Husumet veya Menfaat Çatışması" olup olmadığını mahkemeye sunmaktır. Yargıtay, bir kişinin durduk yere kendi namusunu/şerefini ortaya koyarak yalan söylemeyeceğini karine olarak kabul etse de; aralarında devam eden çekişmeli bir boşanma davası, velayet kavgası, alacak-verecek meselesi, işten çıkarılma veya karşılıksız aşk (intikam) gibi somut bir husumet varsa, müştekinin beyanlarına "şüpheyle" yaklaşır.

Adli Tıp ve Psikiyatrik Değerlendirmelerin İspat Gücü

Asılsız iddiaların çürütülmesinde en hayati kurumlardan biri Adli Tıp Kurumudur. İddia edilen eylem (tecavüz, istismar) neticesinde mağdurun vücudunda zorlanma izi, DNA veya ekimoz olup olmadığına dair raporlar incelenir. Fiziki bir bulgu yoksa (ve olay hemen şikayet edilmişse), bu durum savunma için güçlü bir argümandır. Özellikle "çocuk" beyanlarında; çocuğun beyanlarının yönlendirme (telkin) ile mi oluşturulduğu, yoksa yaşanmış bir olaya mı dayandığı hususu Çocuk İzlem Merkezi (ÇİM) ve pedagoglar/psikiyatristler tarafından bilimsel olarak çözümlenir.

İlliyet Bağını Koparan Deliller: HTS, Kamera ve Dijital Veriler

Müştekinin iddia ettiği olay tarihi, saati ve mekanı ile sanığın bulunduğu konumun çeliştiğini ispat etmek (Alibi - Başka yerde olma savunması) beraat kararını getirir. Bunun için derhal şu bilişim (teknik) delillerin mahkemece celp edilmesi talep edilmelidir:

• HTS Kayıtları (Baz İstasyonu): İddia edilen saatte sanığın telefon sinyallerinin, olay mahallinden yüzlerce kilometre uzakta olduğunun tespiti.
• Güvenlik Kamerası ve Log Kayıtları: Müştekinin zorla tutulduğunu iddia ettiği saatte, tarafların bir restoranda gülerek yemek yediğine dair kamera kayıtları veya banka kartı harcama dökümleri.
• WhatsApp ve İletişim İçerikleri: Cinsel saldırı iddia edilen tarihten hemen sonra müştekinin sanığa "Canım, seni özledim" gibi samimi veya hayatın olağan akışına uymayan (tehdit/şantaj) mesajlar atmış olması, rıza yokluğu veya saldırı iddiasını tamamen çökerten temel delillerdir.